Μια φορά, κατέβαινε ο Κωστίκας από τη Γερμανία με μια καινούρια Mercedes. Μόλις περνάει τα σύνορα, έξω από τη θεσσαλονίκη βλέπει έναν τύπο να κάνει οτοστόπ. Τον ρωτάει:
- Για πού πας, φίλε;
- Για την Αθήνα.
- Και 'γω για 'κει πάω. Ανέβα.
Ανεβαίνει ο άνθρωπος. Πάνε σιγά σιγά, ο καιρός ήταν μια χαρά, αλλά ξαφνικά, έξω από τη Θεσσαλονίκη, πιάνει μια καταιγίδα!...
Χαλασμός Κυρίου!
Αρχίζει να τρέχει ο Κωστίκας με 200-240χμ.
Ο άνθρωπος κρατιόταν από παντού. Η πίεσή του είχε ανέβει.
Μόλις σταματάει η καταιγίδα, πάλι σιγά σιγά.
Ξαφνικά, έξω απ' τη Λάρισα πιάνει πάλι μια καταιγίδα, αρχίζει πάλι ο Κωστίκας να τρέχει.
Ο άνθρωπος ο καημένος, είχε άγιο και δεν έπαθε έμφραγμα! Με 240 πήγαινε ο Κωστίκας.
Όταν σταμάτησε η καταιγίδα, πάλι πήγαιναν σιγά σιγά.
Έξω απ' την Αθήνα, πάλι τα ίδια.
Μόλις φτάνουν στην πόλη, σταματάει η καταιγίδα, σταματάει κι ο Κωστίκας το αυτοκίνητο, παρκάρει και κατεβαίνουν.
Ρωτάει τότε ο Κωστίκας:
- Δε νομίζω να 'χεις παράπονο όσο αναφορά την οδήγηση, έτσι;
- Όχι, όχι...Μόνο, έχω μια απορία: Γιατί έτρεχες τόσο πολύ όποτε είχαμε καταιγίδα;
- Α, μου το 'πανε εμένα από την εταιρία του αυτοκινήτου! Τα 200 χιλιόμετρα, στο νερό τα πιάνει!